Бейуақыт
Арбалған сезім, тым аңқау жүрек,
Ақпанда қайта жан енді.
Жек көріп бəрін, ызадан күлед(і)
Кешіріп сосын, əлемді...
Сағындыр, сүйдір аңсатсаң аңсат,
Жарқ еткен сəуле жасын бе ең?
Жүректі суғап отырам кей сəт,
Жанардан аққан жасыңмен.
(Өмірді осы бекер-ақ сүйдім,)
Ғашықтар өткен арманда.
Сұлу періштем кезіктің неге?
Пенделер жүрер жалғанда.
Түндер де мұңлы, түстер де бірдей
«Түс түлкі», теңе асылға.
Бермеген саған гүлдердің ылғи,
Жүремін таңдап қасында.
Жыласаң жыла, тарасын шерің,
Түнгі ойлар азап таң келмей.
Тағдырды сөкпе, таппасаң теңін,
Сағынба ешкімді дəл мендей....
Үйрену!
Өлмеу емес бұл тірлікте басты арман,
Иран бақта сəуле түссе аспаннан.
Адам Ата – Хауа Анадан бұл ғұмыр,
Табиғаттан үйренуден басталған.
Биік шыңды мақсат етіп асығып,
Қансырап-ақ құз басына асылып.
Мен таулардан құламауды үйрендім,
Қайғы мұңды қаламыма жасырып.
Жүректерге жүк артасыз мəңгі сіз?
Жолында оның байсыз, бірде жарлысыз.
Мен өлеңнен адалдықты үйрендім,
Сенесіз бе, адам айтса нанғысыз?
Ұқпайды ол жақ əдетіңді-ғұрпыңды,
Тұрмайды өмір тек ойлаудан құлқынды.
Мен аспаннан мəңгілікті үйрендім,
Мəңгі сонда қалатындай, біртүрлі...
Озса дейтін сені ылғи да аты елден,
Сүйеді оны тірлікте бар əпендең.
Мен сүюді сол бір жаннан үйрендім,
Сол жан мені мына өмірге əкелген.
Көңілінен сезім туған толғанса,
Сені ешқайда апармайтын жолдарша.
Көкжиектен шексіздікті үйрендім,
Көз ұшына алыстайтын барғанша.
Мөп-мөлдірсің, мəңгі гүлің солғанша,
Тəкаппарсың, əлі атпаған таңдарша.
Мен жаңбырдан шын жылауды үйрендім,
Жанарымда соңғы тамшы қалғанша.
Құшақ ашсаң жусан исі қарсы алған,
Бұлбұл үнге, қарға тағдыр тамсанған.
Мен даладан мұңаюды үйрендім,
Жүрегімен жанды қозғап əн салған.
Таулар сынды мәңгі басын қар шалған,
Қолың жетпес тірлікте бар қанша арман?!
Тұратынын өмір бізге ұқтырды,
Шын бақыттың сағыну мен аңсаудан.
Қара шаңырақ
Кіндікті ер туған жерін сағынады,
Сағынғанның белгілі сабылары.
Қазақ қана қасиет, кие тұтқан,
Бабалардың ол қара шаңырағы.
Өтер ғұмыр өлшеусіз дөңгеленіп,
Сонда да бақытты ойлап сөнбеді үміт.
Құрақ құрап анау жер, анам отқан,
Жылап келгем, өкшеме шөңге кіріп.
Көпке тоймас ғұмыр ғой, азға налып,
Кенже қалса қара ошақ маздары анық.
Өтіп кеткен қалайша өкпек желдей,
Болмашыға таң қалар бозбалалық.
Уақыт арбап жылдардың жетегіне,
Сендірді өмір өткінші екеніне.
Мезгіл өтіп көктем де қайта келді,
Жыл құсындай ұя сап мекеніне.
Қалмай өмір көшінің күймесінен,
Қыр астым, қала кездім сый несібем.
Қара орманның қадірін ұқтым қайта,
Исі сіңген әкемнің жейдесінен...
Бақ қайда, бақыт қайда дұрысында,
Шамаң бар ма, тағдырмен жұлысуға?
Бала күннің көзі әлі жәутеңдейді,
Ескі үйдің, ошағының бұрышында...
Білтелі шам түбіндегі сары шал...
(Толқын газетінің 95 жылдығына арнау)
Әңгіме ұзақ, айтылар зейнеткермен,
Сары шал.
Балық аулап бейнет көрген.
Сынбасын дейді ме екен сағымызды,
Білдірмейді өткенін қилы өткелден...
Бала көңіл түсінбес сезімді нық,
Көк теңізден жұқты ерге төзімділік.
Жиі ойланып, газетке шұқшиятын,
Көзінде ескі қап-қалың көзілдірік.
Кешіре алар тентектеу қылығымды әр,
Татпақ па екен немере тұнығын бал?
«Газет оқып бер маған» деп күлетін,
«Менің, балам, төрт класс білімім бар...».
Бес оқитын мен үшін қызық бәрі,
«Толқынды» аштым оқуға қызыққалы.
Халық жайын түсініп, балық жайын,
Түзелді талай үйдің бұзықтары.
«Қасқақұлан», «Ұялы» таныды ішім,
Жазбап па ешкім, шығады жалыныш үн.
Ержетіп кейін білдім, басады іштей,
Теңізге деген ыстық сағынышын.
Білтелі шам, сары шал, ақпарды күн,
Жеткіземін толқынды шақтарды мың.
(Әулие шал сол кезде білді ме екен?)
Жаңа толқын дайындап жатқандығын.
Бұл күнде сары шал жоқ сұраққа алар,
Мен де ержеттім, кездер аз жылап қалар.
Көне көз қариялардай «Толқын» маған,
Тоқсан бес жыл өмірінінен сыр ақтарар.
Қалады мәңгі биік тұрақта олар!
Тіл шұрайлы бұзардай бекіністі,
Ақын деді ел жырының оты күшті.
Басылыпты «Толқынға» жаңа өлеңім
Сары шал жоқ, тыңдайтын, өкінішті...
Алтынбек ҚЫСТАУБАЕВ,
ақын.
Облыстық республикалық мүшəйралардың жеңімпазы.
