Қаздар қайтты жаз соңына қарамай,
Күздің күрең көрінісін ойға алып.
Жаздың жырын жырлап едік жарықтық,
Нешеме мың қызығымыз тойланып.
Қанаттары талмай ма екен қаздардың,
Кеше ғана көріп едім мәз қалпын.
Жылы жаққа ұшып бара жатыр-ау,
Сақтау үшін әп-әдемі қаз қалпын.
Мойындарың майыспай ма тік өскен,
Өздеріңмен жаздың жырын түгескем.
Әлі де ұзақ қалу үшін сендермен,
Бәрі емес, жалғыз өзім күрескем.
Қаққан қанат орта жолда қайрылмай,
Жетер жерге жетсе екен қайғырмай.
Қашан келіп табысар деп қайтадан,
Қарап тұрмын көздерімді тайдырмай.
Ән де неге әсерлі боп шықпайды,
Қанаттары қалыпты кең жайылмай.
Қимастықтың белгісі ме сендегі,
Мендегі сол балалықтың шағындай?
Қаздар қайтса қыркүйектің соңында,
Айырған да шығар оңын солын да.
Келер жылы келсе қайтып болғаны,
Сол кезеңде түгенделер жоғым да!
Шолпан Жібекәлиқызы,
Қазақстан Журналистер одағының мүшесі, ақын.
