Жаз күледі жасырынып миықтан,
Көк жүзінде тербетіліп тұнық таң.
Алаулайды алтын Күннің шапағы,
Асып барып ендік бойдан, иықтан.
Әсем дала, әсте сенен аумайды,
Қиял құсы күнге барып аунайды.
Сарғыш сағым көкжиектен сығалап,
Жаз жарқылы жүрегімді жаулайды.
Ақ бұлттарын анау шетке айдап ап,
Күн көзімен жайқалады жасыл бақ.
Түрлі түске енер маңай құлпырып,
Жаздың жырын тағы да бір жалғасақ.
Күн күлкісі кеткен қайта жазданып,
Бұрынғыдан әлдеқайда назданып.
Жаз келгені қандай ғажап далаға,
Кетті өмір, кетті көңіл жалғанып.
Жаз сәніндей жібек көйлек желбегей,
Етегі гүл, сүйретілген жерге кей.
Енді тынық, енді шуақ, жаз әні,
Қайтіп қана кетер жолды жел бөгей!
Қонағыма төседім көк көрпемді,
Жаз келгенде көңілім тез жайланып.
Жаз самалы желпігенде шашымнан,
Қуанғаннан кетті басым айналып.
Судың сылдыр қаққаны да әдемі,
Тоғысқан бар табиғаттың әлемі.
Жаздың жырын жырлағаным жаңадан,
Жаңа сөздің, жаңа келді әуені!
Көбелектер татсын гүлдің бал дәмін,
Кім келтірер тіл үйірер балға мін?
Сол гүлдердің иісінен мастансаң,
Сен де құрбым, жазға ғашық болғаның!
Шүйгін шөбін жағалаудың таттың да,
Жаныңның бір рахаттын таптың ба?
Рас екен олай болса достарым,
Келетіні жазбен бірге бақтың да!
Тоғыз орам, тоғыз тарау, тоғыз гүл,
Сол сияқты шумағымда тоғыз бұл.
Бейнелесек бейнелейік тек жазды,
Тоғыз сөзде, тоғыз алуан, тоғыз түр!
Шолпан ЖІБЕКӘЛИҚЫЗЫ,
ақын,
Қазақстан Журналистер одағының мүшесі.
