Мың тоғыз жүз елу үштің ақпаны,
Күн күлімдеп, таң арайлап атқаны.
Дүниеге Бердібектей ұл келіп,
Қақты сәби өмір атты қақпаны.
Бесігінде әлди әні шырқалған,
Сәгүліктей оза туған тұлпардан.
Болар ұлдың белін буды тәңірі,
Маңдайына бақ ұялап, нұр тамған.
Тағдырының белгілі еді тоғысы,
Халқына адал қызмет ету – борышы.
Арқасына арқалады аманат,
Күтіп тұрды болашақтың мол ісі.
Аманатқа жасамады қиянат,
Жүрегіне иман нұры ұялап.
Отанына адал еңбек сіңірді,
Құдай қолдап, Қыдыр ата қиялап.
Жастайынан жолдас қылып еңбекті,
Текті атадан текті ұл болып ер жетті.
Ақтады ол азаматтық борышын,
Қара халық қамы үшін тер төкті.
Бердібектің бекем жолы ап-анық,
Басталып ед, қалың жұрттан бата алып.
Жүрген ізі мәлім болып алашқа,
Жатыр міне, адал адам атанып!
Қиындықтан қашып бетін бұрмаған,
Кайраткер ед шегінбеген бір қадам.
Ұлтқа қызмет еткен әрбір азамат,
Үлгі алар Бердібектей тұлғадан.
Ебін білген халықтың жай-күйінің,
Ақылымен даудың шешкен түйінін.
Ақсақалды данасындай қазақтың ,
Жалғастырған жолын шешен, биінің.
Әкім болды, жақын болды халқына,
Даурықпады арқа сүйеп даңқына.
Елін сүйген, жерін сүйген ақ адал,
Перзенті еді із қалдырған артына.
Басшы болды облыста белсенді,
Онда талай шаруаны еңсерді.
Министрдің оң қолы боп жүргенде,
Қарымына, қабілетіне ел сенді.
Қоғам үшін жауапты істен қашпаған,
Абыроймен ел сенімін ақтаған.
Халқың сені шығармайды есінен,
Топырағың торқа болсын, жақсы адам!
Жүрек үні
Қайран өлең, мен сені сағыныппын,
Сенсіз өмір мәні жоқ тағы да ұқтым.
Мен өзіңмен ерекпін шабыттансам,
Қанатына айналам самұрықтың.
Ақ қағазға лағыл жыр ағылғанда,
Жырла жүрек, бармақтай бағың барда.
Сен менімен біргесің өмір-өлең,
Шыбын жаным кеудемде жалын барда.
Жан дауама айналған шипагерім,
Бірде көл, бірде қырсық, қиқар едің.
Дертім де өзің, еркім де құзырыңда,
Маңдайымнан өтінем, сипа менің.
Мейірімнің сарқылмас нышаны ма?
Шаттық сыйлап, дем берер құсалыға.
Шабыт келсе шалықтап шалқып кетем,
Бүкіл әлем сыярдай құшағыма.
Бұл жүректі жаралған жұмыр еттен,
Жұмсақ еткен һәм мықты, шымыр еткен.
Көкірегіңе нұр болып құйылатын,
Өлең деген айналдым құдіреттен!
Уақыт
Бұла көңіл ілініп ілкі мұңға,
Ұзақты күн өтінем, мың құбылма.
Өмір өтіп барады бір күнгідей,
Зыр айналып уақыт ұршығында.
Жылдар жатыр жұтылып жұмырына,
Қара шаштың ақ кіріп бұрымына.
Бір күніңе бір күнің жеткізбейді,
Көшкен жылдың жармасып құрығына.
Аз ба, көп пе, әйтеуір ғұмыр-нама,
Жүрек-жалын, жаның-от, тұғыр-сана.
Алға қарай аттайсың апыл-ғұпыл,
Дүниеге келгендей бүгін ғана.
Жылдар жылжып мың түлеп, түрленесің,
Бірде былай, бірде олай күн көресің.
Өте шығар қас-қағым бұл өмірде,
Нені біліп, нені ұғып үлгересің?
Ақиқаттың өлшемі, дәлелі не,
Жеткен бар ма түбіне, тереңіне?
Бір шыбын жан ұмтылып көкке қарай,
Тыныш табар «Тарихат» әлемінде.
***
Өлеңге айналған тағдырымды жазып қалам ұшынан,
Бал орнына шатастырып кейде зәһарды да ұсынам.
Менің барлық адами қасиеттерім сезімге ұласып,
Мөлт-мөлт етіп көрініп тұрады жүрек тұсымнан.
Қарапайымдылықты пайғамбарымнан үйренгем,
Ізеттілігім тамып тұрады тіпті түймемнен.
Көкірек керіп, менменсіп көрген емеспін,
Кісілігімді, кішілігім басып тұратын күйге енгем.
Мен өзіңнің ұрпағың болғаным үшін де мақтанам,
Әр ісіңді үлгі етіп және содан бақ табам.
Адамдықты да, адалдықты да бойтұмар етіп таққан соң,
Өліп бара жатсам да, ар жібінен аттаман.
Қаныма еніп адалдығымнан тайдырам дейді, бір арсыз,
Оның сандырағы түкке тұрғысыз, құнарсыз.
Мүсәпірленіп азғырады-ай келіп күні-түн,
Қайдан білсін, сенімімнің берік екенін күмәнсіз.
Ар, иманымды әзәзілдерге әсте ұрлатпан,
Ол үшін тіпті аспан айналып жерге түссе де көтеремін зіл батпан.
Қулығымнан аңғалдығым басым баладай,
Сәби иісімді жоғалтқан емеспін құндақтан.
Ардақты КАМАК,
Қазақстан Журналистер одағының мүшесі.
Қызылорда облысы, Жаңақорған ауданы.
