Үстін «тонмен» қаптаған
Қошақандар көп менде.
Оларды үйге ап қалам
Қой өріске кеткенде.
Шөлдесе су құям кеп,
Қарны ашса нан берем.
Көп жей берсе, зиян деп,
Қалтама сап бәлденем.
Секірем деп қалтама,
Мені талай құлатты.
Мініп алып арқама,
Тістейді әбден құлақты.
Енелерін емгенде
Сүтіне әлде тоймай ма?!
Құлағымды көргенде
Пешенай деп ойлай ма?
Өссе екен деп тезірек,
Ойнатамын оларды.
Қозылармен қозы боп
Көк шаң қылам қорамды.
Күн ұяға батқанда,
Қой қозыға оралар.
Енелерін тапқанда
Ұмытады мені олар.
Ержеңіс ТАСТЫБАЙҰЛЫ,
балалар ақыны.
