Баконтай – Бұлбұл – Бақыткүл
Біз бір құрсақтан он едік, бесеуі ерте шетінеген, елуді еңсере тағы бір бауырымыз келместің кемесіне мініп кетті, «Төртеу түгел болса төбедегіні аламыз» деген ниеттегі жандармыз.
Уақыт ұрлықшы, өз дегенін білдірмей мүжитін құдірет екенін мойындауға тура келеді.
Әжемнің баласымын ғой… Сол себепті анамның айтуынша «біздің үйдің баласы» – Мен, әкем – Темірбай әулетінің кенжетайы – Баконтай – Бақыткүлдің алты жасында көрші көшенің қызына үйленіп, жеңгелі еткем, сайрап сөйлеп, жанынан қалмай, екеуміздің «арамызға жатамын» деп қиғылық салатын қайынсіңілісіне (ауыл тәрбиесін бойына сіңірген жан ғой) «Бұлбұл» деп ат қойған, сол Бұлбұл алпыс екіге қадам басып, зейнетке шыққалы жатырғанына көз сенсе де, көңіл сенер емес…
Үздік куәлікпен мектеп бітіріп, Қызылорданың педучилищесіне оқуға түсіп, демалыстан қайтуына бір жеті қалғаннан шаңырағын қимай жылай бастайтын сәттері күні кешегідей көз алдымызда, оны өзі де «Ізгіліктің іздері» эссесінде әсерлі жазған, сол – Бұлбұл – Бакон – Бақыт енді зейнеткер екенін мойындау да жеңіл еместей…
Бір орында деуге боларлық, екі бірдей үздік дипломмен қызмет жасаған 43 жылдық үзіліссіз, абыройлы ұстаздық ғұмырдың иесі бола білгенің, «ат тұяғын тай басқан» еңбекшіл болмысың біз үшін мақтаныш екенін жасырғым келмейді.
Жеңешең бұлбұл дейтін, бұлбұл қызсың,
Сайыста оза шапқан дүлдүл қызсың.
Мәдени шара десе, басың тартпай,
Сценарий жазатын білгір қызсың.
Тәрбиелік істерден мұршасы жоқ,
Қолға түспес «дефицит» ділгір қызсың.
Директорлар ауысса «ИО» болып,
Отыратын орнында «құрғыр» қызсың.
Сахнада ән айтса баурап алып,
Үніне ынтықтырар «сыңғыр» қызсың,
деп сипаттағанымыздай талай мәртебелі басқосуларда атына арналған сүйсіну сөздері, құрметтеген қолпаштаулар бүгін осылай айтуға итермелейді, мен жаққан ұстаздық шырақтың жолын ары қарай лаулата білген, ұжымында – абыройлы әріптес, үлкендерге сүйсінтерлік сіңілі, кішілерге – жаны жайсаң – жансың:
Әр қиырдан табады бағын адам,
Шәкірттерім, егемін жадыңа дән.
Сен қуансаң кеудеме бұлбұл қонып,
Сен күйзелсең жүрегім жабырқаған.
Менің ақын ағам айтқан ойды бойына сіңірген, Ақайдың барлық оқушыларына дерлік апай да, ана да бола білген болмысың бекем болғай… Аудан асып, обылыстық деңгейде, танылған ұстаздық дәрежең аласармағай, «Сүйегіне сөз сіңген» №99 мектептің ұлағатты ұстазы.
– Бақыткүл Темірбайқызы Махамбетова
Өз бақытын өзге жақтан іздеген,
Қашанда бір қонағың ғой қыз деген,
Өз ұясын тастап жатқа кетеді,
Анам жүрген жүрейін деп ізбенен, – деп өзің айтпақшы 22 жасында өсіп-өнген әулеттің Нағашыбайдай нар жігітімен қол ұстасып, босаға аттадың, сонан бері де 40 жыл өтіпті, атаңды – әке деп сырласына айналған, енеңді – апа деп айқара құшақ ашқан, өзіңнен кейінгі үш келінге абыройлы абысын, қайныларыңа қадірлі жеңге болған жарасымың жаңаша жалғасуда, өзің де бүгін «Ұлын ұяға, қызын қияға» қондырған әулеттің анасысың, екі келінге ене атанып олардан өрбіген 5-6 немеренің әжесісің, әже болғанда да айтары мен берерлік тәрбиені бекем ұстаған беделді әжесің.
«Бетке ұстаса – бедел, алға ұстаса – айбар» абыройың аласармағай, біз сенімен мақтанамыз – Баконтай – Бақыткүл Темірбайқызы.
Бар бойында мен білетін мықтылық,
Сырбаз қалпың келе жатсың тік тұрып,
Нағыз ұстаз, нағыз әйел қандай болу керегін,
Тұрғандайсың өзгелерге ұқтырып.
Жылдар жылжып, тұрмайды адам басында,
Зейнетке де кеп қаппын деп жасыма.
Алла берген ғұмырыңды сүре бер,
Керексің сен бәріміздің қасына.
Он бір жасыңда әкеңнен, он сегіз жасыңда анаңнан айрылғасын да мені «әке орнына – әкем, аға орнына – ағам» – дейтін – Тәтең…
Дәріқұл Махамбетов.
