Алшаң басқан өмірде ұлы мына,
Қайран қалып жалғанның қылығына.
Жүрген жандар әлемді жырға бөлеп,
Ілінуде ажалдың құрығына.
Шөлін басқан сезімнің тұнығынан,
Шабыт алған сұлулар бұрымынан.
Болмыстары бәйшешек гүлден нәзік,
Қарайлаған көңілдің сынығына.
Жар басында жүретін жалғыздатып,
Жүрегінде жарқырап жалғыз бақыт.
Өлең болып сырласы, мұңдасы да,
Жарылады ағынан жан сыздатып.
Тылсым дүние, рухпен тілдесетін,
Қарлы-боран жүрегі күй кешетін.
Зығыр еткен жарасын қоғамының,
Қаламымен қауырсын үрлесетін.
Сәл нәрсеге баладай шаттанатын,
Көңілдегі бар нәрін ақтаратын.
Арқа сүйер халқының айбарынан,
Жалғаны көп бұл дүние жасқанатын.
Нұрландырып әлемді ғазалымен,
Бетпе-беп кеп азабы, ғажабымен.
Ақындарға бұғып кеп қапияда,
Салып жатыр құрығын ажалымен.
Алмагүл Қаржаубаева,
ақын
Оқи отырыңыз:
