Тау құлады, қапыда жарылды аспан,
Мына тылсым дүниеден дамыл қашқан.
Жүрегінде орын жоқ жырдан басқа,
Бүкіл әлем, жан еді «Дарындасқан».
Мұхтар кетті пәниден ары биік,
Қазақ үшін жүретін жаны күйіп.
Қалың елдің қашанда жүрегіне,
Асау жырдан беретін дәрі құйып.
Ар жалауын жан еді аспандатқан,
Кеудесінде сарқылмас дастан жатқан.
Асылына,қазақтың ақынына,
Келді хабар мезгілсіз аспан жақтан.
Ана тілін сүйетін, Анасындай,
Данасындай, әр қазақ баласындай.
Қайталанбас қаһарман қалыпында,
Ақын өтті халқына дара шыңдай.
Найзағайдай жарқ етіп кеткеніңмен,
Дауысыңды естиміз көкте күлген…
«Өзіне шақ» аспаннан аласармай,
Тағы да бір Махамбет өтті өмірден.
Аңыз өтті дүниеден, абыз өтті,
Ақын еді ақбура, жаны ізетті.
Бар бақыты ақынның сол емес пе,
Тірісінде алты Алаш аңыз етті.
Бөгет бермес, алапат тасқын еді,
Басына емес, бауырға бақ тіледі.
Бір дәуірді толқытып, тебірентіп,
Шахановтың тоқтады шат жүрегі.
Оңталап БАЗАРАЛЫ,
19.04.2026 жыл
Фотода ақындар М.Шаханов пен О.Базаралы
