Бала күнде не армандамадық біз. Осы сауалды Қазақстан Суретшілер одағының мүшесі, қызылордалық Амангелді Кененбаевқа қойған едік. Суретші ағамыздың арманы орындалыпты.
– Біз де бала болғанбыз. Бала күні арман-қиялға берілмейтін жан болмайтын шығар. Арман әр адамда әртүрлі болады. Шығармашылық жұмыс бабымен шетелге, ұзақтау сапарларға жиі шығамыз. Әрдайым ұшаққа мініп, заңғар көкке көтерілген сәтте сол бала кездегі қиялым үнемі еске түседі.
Ол кезде біздің Шиелі ауданына қарасты «Бірлестік» ауылында мектеп сегізжылдық еді. Оны бітірген соң алысырақ барып оқыдық. Әуелі Шымкенттің Ванновкасындағы техникумға түстім. Кейін оны тастап Ә.Қастеев атындағы суретшілер училищесіне тапсырдым. Оны үздікке бітіріп, Ленинградтағы Репин академиясына жолдама алдым, тағдыр шығар, академияда оқудың сәті болмады.
Бастауыш сыныпта менің бір жаман әдетім – жалқау болдым. 8-9 жасар кезімде мектепке барғым келмейтін. Сабақты нашар оқығаным жоқ, бірсарындылық жалықтырып жіберетін.
Есесіне, табиғатты тамашалағанды, айдалада өзіммен-өзім оңаша отырып, шексіз алқаракөк аспанға, ондағы ақшаңқан бұлттарға қарап ой кешкенді ұнататынмын. Жыл мезгілдері ішінде көктемді ұнатамын. Себебі, көктемде көк жүзінде жүзген бұлттар ерекше әдемі болады. Бұлттардан көз алмай қарап отырамын. Аракідік төбемнен ұшақ ұшып өтеді. Бала қиялы қашанда жүйрік емес пе? Осы көріністер арманшыл қиялыма қанат бітіреді. Сонау заңғар биіктегі ұшаққа қызыға қарап отырып: «Шіркін, бұлттың арғы бетін көрсем!» деп сан мәрте қиялдағаным осы күні ұзақ сапарға шыққанда ұдайы есіме түседі.
Мәселен, Парижге, Лондонға ұшақпен 8-10 сағат ұшасың. Қай жылдары көптеген мемлекеттің суретшілері Кипрге (Кипр Түрік Республикасы) жиналдық. Сондай алыс сапарға шыққан сайын иллюминатордан ақ бұлттармен көмкерілген әлемге сүйсіне қараймын. Бейне аппақ мақтадай шашылып жатқан бұлтты, алтын күннің шашырай түскен сәулесін көріп: «Ой, Алла, менің бала қиялым орындалды-ау! Аллаға мың қатта шүкір» деймін іштей.
Ал сіз балдәурен шақта нені арман еттіңіз, арманыңыз орындалды ма?
Дәуіржан ЕЛУБАЕВ.
