Небәрі 53 жасында өмірден өткен анамыз, Ешниязқызы Бибізада тірі болғанда үстіміздегі жылы 100 жасқа толар еді. «Анашым сенің көргім келеді жүз жасқа келген тойыңды» деген арман-тілек барлық балаңның ой-арманы еді ғой. Өмір емес пе, өмірдің осы бір тұсы олай болмай шығып, осыдан тура 47 жыл бұрын біз үшін жер-дүние айналып түскендей болды.
Әкеміз, Шалабай баласы Жібекәлидің де өмірден озғанына биыл 32 жылға таяпты. Бүгінде біздің, ата-анамыздың рухына арнап құран бағыштаудан басқа амалымыз қалмай отырғандығы өте өкінішті.
Әке, алғаусыз адалдығың үшін,
Әке, қанатты қамқорлығың үшін,
Әке, жаныңның жылылығы үшін,
Әке, марғасқа мәрттігің үшін, рақмет!
Ана, аялы алақаның үшін,
Ана, саялы саябағың үшін,
Ана, талапшыл талғамың үшін,
Ана, қасиет қондырғаның үшін рақмет! — деп еске аламыз.
АНАНЫ АҢСАУ
Іздеп тілеп, аңсап жүрек, әркез сені сағынды,
Сені ойлап, санам менің сан-сақ кезіп сабылды.
Еш алаңсыз сол іздеген еңбегім де түк тұрмай,
Көрген түсте бейнең ғана елестей боп табылды.
Әлдеқашан қоссамдағы мәңгі жырға анамды,
Жазбай қойды бәрі-бәрі жүректегі жарамды.
Еріксіз бір еске түссе ана сенің сол бейнең,
Мөлдіреген моншақтай боп көзден жасым ағылды.
Қаларымды ойға алып, қиналдың-ау анашым,
Бал балалық махаббаттың қалай қидың арасын?
«Уақыттар емші» деген, біреу сонда жұбатып,
Өзгермеймін, көп іздеймін, көп іздеймін анашым.
Өмірдегі ең қимайтын адам едің ардақты,
Мұңды бөлек, дәмді кермек маған неге арнапты?
Толды сана, шүкір ана, іздеуі бар артында,
Сені алып, ойды маған берген шығар салмақты.
Сәт сайын сен, маңдайың кең ойымнан бір шықпайсың,
Қазір бардай, қазір жоқтай таңғы түскен шықтайсың?
Қимасам да, қинасам да іздеу салған жанымды,
Сен бәрібір, тіршіліктің ауасын кеп жұтпайсың.
Ақтарамын шықпай жатқан ішімдегі бар мұңды,
Сағынамын анашыммен болған сол бір аз күнді.
Егер де бұл орындалар тілек болса тілейін,
Қайталап бір жазса екен сондағы бір жаз күнді.
Көресің бе, маған жақын, маған таныс адамдар?
Анамды іздеп, пайда болған мұңның барын көзімде.
Тумақ бар да, қайта жердің өзі бізді құндақтар,
Ана сені іздейтіндей әлі деп көп шумақтар….
Сен кеткен сәт, үй алдына бір ағаш үй тігілген,
Сол ағаш үй, елестеді ажалдай боп түйілген.
Шауып барып, ойлап едім, енсем бе деп есіктен,
Сездім бірақ, өлім жетіп мен екенін кешіккен.
Жабырқаумен жүрдім талай, іздеп сені мен алдан,
Осы кезде жүрек менде болып алған арыстан.
Ала сұрып таппадым еш, шарлап едім жер-көкті,
Анам менің жәннат бақта жүр екен ғой, ой, Аллам.
АНАМНЫҢ АҚ КӨЙЛЕГІ
Ақ көйлек анам киген көз алдымда,
Көркіңнен қарап тұрып көз алдым ба?
Киілген ақ көйлегің кір шалмаған,
Анам боп тұрғандай-ақ көз алдымда.
Ақ көйлек, етек-жеңі бүрмеленген,
Сән кірген ақ көйлекке бүрмелерден.
Тәрізді болады да тұрар маған,
Көрінердей ақ көйлек көрмелерден.
Анамның ақ көйлегі кіршіксіз, ақ,
Анасыз өткен күнің құрсын бірақ,
Өстім мен, өсіп келеміз деп әлі,
Қолыма ілінгенде сәл бір жұмсақ.
«Келші ай, келші күн» боп еркелегем,
Ұйқымнан көз ашқанда ертеменен.
Аз күндік қуанышым сағымға еріп,
Қолымда қалды «ақ көйлек» өзің киген.
Кімге айтам, кімге шағам мұңды кермек?
Ішімдегі дауылды кім бар жеңбек?
Сырымды ақ көйлекке гүл ғып таққам,
Шығар деп, әз-анамды қайта түлеп?
Анамның ақ көйлегі болып себеп,
Шырылдадым, шыдадым жоқтап жүдеп.
«Анамның ақ көйлегі» деген өлең,
Жазатын поэмама тірек, демек.
Түсіме анам кірген ақ көйлекпен,
Ақ көйлек содан деймін, анам көптен.
Күнделікті оқитын Құрандар да,
Анама бағышталар жүрек түптен.
АСЫЛДАРЫМ
Жеттік бе біздер, сіздердің кеше бағаңа,
Содан да бері салынды жылдар араға.
Асыл да асыл, асыл да асыл болған бір,
Жетпейді-ау ешкім, әке мен асыл анаға.
Іздейді жүрексіздерді бүгін сағынып,
Жарамды білем, жазбас-ау бәрі жабылып.
Жырақтап сіздер кеткелі бері қасымнан,
Сіздерге Иман тілеумен болдым жалынып.
Болғанда сіздер қасымда бірге бақытты ем,
Санасар кім бар, зырлаған осы уақытпен.
Қиын-ау қиын, қиын-ау қиын бәрінен,
Қайтара алмау сағатты кері бағытпен.
Сіздердей ақыл, бере алмас ешкім біздерге,
Сырғиды қыс, жаз, өтеді көктем, күз демде.
Жапырақтардай үзіліп түсер өмірді,
Санамен сезіп, білер ме екен, әр пенде?
Жисам да теріп, Әлемнің асыл түстерін,
Жеткізбес білем, сіздерді жалғар күш-керім.
Қуаттап бізді, құлатпай осы кезеңге,
Жеткізген білем, сайраған Нұрлы іздерің.
Шолпан Жібекәлиқызы Балманова,
ақын, Қазақстан Журналистер одағының мүшесі.
Сағына еске алушылар: Балалары-келіндері, немере-шөберелері.
