(Мысал)
Кеш. Бөлме іші түнеріп тұр. Күн сығалаған терезе де перде-көйлегін киіп алып, көңілсіздеу бір ән салып тұр. Күні бойы танауы аспанға көтеріліп, жан-жағына еріне қарап, еліріп отырған креслоның да еңсесі түсіп, терезенің қиығынан түскен сынық сәулеге бір иығын тосып, ойға шомып қалған.
Маңайына мансаптың әтірін сеуіп, марқайғаны да, шындықты шынжырлап, шалқайғаны да көрген түстей… Қайда әлгі жып-жылмағай жағымпаздар? Арқасынан қағып, ата-бабасы естімеген қошеметтер мен теңеулерімен тебіренткен «тектілер» ше? Кресло көзі ашып жан-жағына алара қарап алды. Үйреншікті әдетімен ақырып жібергісі кеп еді. Үні шықпады. Опасыз орындықтардың бәрі мүлгіп отыр.
Ана-а-ау шеттегісі сықыр еткісі кеп еді, қасындағысы тыпыр еткізбей түртіп қалды. Ал мынау төрдегіге бәрібір. Креслоның күні өтерін сезе ме, қамсыз қалың ұйқыға кеткен. Ал мына қарама-қарсы тұрғаны сондай қу. Ебелек қағып, көрші бөлмедегі креслосымақтармен ымдасып-жымдасып қояды. Ал мынау есік жақтағыға тиіп кетсең, зар жылайды. Әділетсіздікті алдымен байқайды, сонан соң айқайға басады. Айқайлай берсін! Айқайлайтын жерін айтып отырамын ғой.
Ал мынау орындық не істеп отыр? Жылағанға жылайды, күлгенге күледі. Өзіндік пікірі жоқ! Мінез жоқ, қағида жоқ. Негізі осындайлар ауадай қажет бұған. Жақында бері жақындатып, бар айтқанын мақұлдатып қойғысы кеп тұр. Бір есінеп алып, ұйықтап қалғысы кеп еді, көзі ілінбеді…
Орындалмаған бұйрықтар, өкіндірген өкімдер, шерменде болған шешімдер… Ауа жұтайын деп еді, қысылып кетті, құлағына жетім-жесірдің жылағаны келді ме, бәйтеректің құлағаны келді ме? Жүрегі айнып, алай-түлей боп отырғанда бозарып таң атты-ау…
Сол таңмен бірге бөлмеге кірген бір суық қол бұны аударып тастап, аяусыз сүйреп бара жатты.
Жылжымалы дөңгелегі төбеде, жұмсақ теріден тігілген жейдесінің иығы еденде сүйретіліп, беті сырылып бара жатып, артына қарап еді, орындықтар да өзара қауқылдасып, өзеуреп жатыр екен.
Бұны сыбап жатыр. Іші өртеніп кетті…
А.ӘБУОВА.
Қызылорда қаласы.
