Келін болып түскенде енемнің жылын беріп қойған екен. Сондықтан нағашы апамыздың қолына келін болып түстім. Кейін атамның үйіндегі апай дүниеден өтіп, біз атаның қолына көштік. Содан бастап тағдырымның басқа бір белесі басталды десем болады. Бір уақытта жұмыстан шығып, атама толықтай қызмет етуді мақсат еттім. Сол жылдары мен үшін үлкен мектеп болды. Басымнан талай жағдай өтті, талай нәрсені көрдім. Атадан үйренгенім өте көп. Әсіресе, ештеңені ішке бүгіп қалмауды, шындықты айтуды, адал болуды үйрендім.
Көпшілік атаны соғыс тақырыбымен байланыстырады ғой. Ал маған ол кісі ешқашан соғыс туралы әңгіме айтқан емес. Соның есесіне ұлттық құндылықтар, салт-дәстүр, тәрбие, қазақы болмыс туралы сағаттап сөйлейтін. «Саған айтқанымды сен балаңа айтасың, балаң өз баласына айтады. Сөйтіп қазақтың иісі жоғалмайды, қазақтың рухы сақталады» дейтін. Менің бойымдағы бір жақсы қасиет құймақұлақтығым шығар. Атаның айтқан сөздері сол күйі жадымда сақталып қалатын.
Кейде ас бөлмеге кіре салып, ұмытып қалмайын деп арнайы дәптеріме түртіп қоятынмын. Сондағы ойым: «Ата қашанғы жүреді?» деген ой еді. Әр сөзін, әр әрекетін, әрбір естелігін жазып жүрдім. Бірақ сол кезде кітап жазамын, оны халық оқиды деп мүлде ойлаған емеспін. Кітап жазуыма түрткі болған адам – жарым, марқұм Бақытжан. Бір күні үйге «Лениншіл жас» газетінің бас редакторы болған марқұм Сейдахмет Бердіқұлов келді. Сонда Бақытжан: «Аға, келініңізде керемет естеліктер бар», – деді. Журналист адамның қырағы көзі ғой, бірден қызығушылық танытып, жазғандарымды көргісі келді. Сөйтіп Сейдахмет ағаның қолдауымен алғаш рет ата туралы естелік-эссе жаздым. Ол «Келіннің күнделігінен» деген атаумен газетке жарияланды. Бұл атаның жылы болып қалған кез еді.
Мақала жарық көргеннен кейін редакцияға өте көп хат келе бастады.
Зейнеп АХМЕТОВА.
