«Бүгінгі ән, кешегі әннен өзгерек» демекші, бүгінгі Қызылорданың келбеті кешегі келбетіне мүлдем ұқсамайды. Бір сөзбен айтқанда, қала сәулетінің дәулетіне сай болуы қала құрылысына атсалысқан баршаның еңбегі екені даусыз. Тұратын жеріңнің әрдайым таза да сәулетті болуы оның тұрғындары мен қонақтарына көтеріңкі көңіл сыйлары айтпаса да түсінікті.
«Адамдар бақытты болуы үшін бір-біріне көмектесіп отыру мақсатымен бірлескен қала – ізгі қала. Халқы бақытқа жету үшін өзара көмектесіп отырған қоғам да ізгі қоғам болады. Қалалардың бәрі бақытқа жету жолында біріне-бірі көмектесіп тұратын халық ізгі халық. Сол сияқты халықтардың бәрі бақытқа ұмтылып, біріне-бірі көмектесіп отырса, бүкіл жер жүзі ізгі болар еді» деп жазған екен Әл-Фараби данамыз.
Әйгілі данамыз тағы да «қала тұрғындарының бақытты өмірге қол жеткізуі жоғарғы, қайырымды билік өнеріне де тікелей қатысты» деп ой түйіндепті. Осыдан кейін біз де қайырымды билеушілер билеген қала тұрғындары ғана бақытқа қол жеткізе алатыны айтылғандай, бұл қаланың басшылары да, адамдары да қайрымды, ізгі болғаны деп ой түйдік. Бүгінгі Қызылорданың әсем келбеті, менің де осы қалаға деген қызығушылығымды арыттырып, «Қызылорда – бақ қалам!» атты өлеңімнің өріле кеткендігіне себеп болғаны қандай қуаныш десеңші. Олай болса, таза да көрікті жерде тұратын қайрымды да ізгі қала тұрғындарына арналған өлеңіме кезек берейін!
Қызылорда – бақ қалам!
Ұшқан құстай іліп алып қанатын,
Жұлдыздайын жарқыл-жарқыл қағатын.
Абат қала – асты алтын, үсті той,
Бақта балқып шырындарың пісті ғой.
Атқан сайын таңы нұрдай таранған,
Көрген көздер шыға алмаған құмардан.
Тұғырыңа тұйғын қонып тұрғанын,
Естігенде есім шығып қуанғам.
Дүниенің дүбірімен бір көшіп,
Күлтеленіп көрінесің күнде өсіп.
Құба жүзің құбылады күн сайын,
Жырым менен жүрегім бір тілдесіп.
Зәулім үйлер түрген Аспан түндігін,
Екі ғасыр көшіп келген күн бүгін.
Сырдың сұлу тұнығынан туғанда,
Бақ қала боп кесілді ме кіндігің?
Аппақ нұрдай Ай астының сәулесі,
Тәуекелі бұрынғыдай тәубесі.
Ынтымағы ырыстың ығын ықтап,
Күмбір күймен керілгендей кеудесі.
Сырдың суы төбеңнен «ғұсыл» құйып,
Тамырыңды түптеді ме «күміс» түйіп?
Жалпақ жұрттың жанарында жарқырап,
Жұмақтай боп көрінесің Күнге ұйып.
Мәңгі тірлік мекені бұл аңыздың,
Сайрап жатқан ізі Қорқыт абыздың,
Қиялына құс қанатын байлаған,
Сиқырлы үнмен сөйлеп келген қобызың.
Жауһар жырым жаһұт боп тамшылаған,
Озық ойым осылай тыншымаған.
Аңсарымды аудырып бара жатқан,
Келбетіңе назарын бұрды ғалам.
Әуесінен құйылдырып күш-ағын,
Жазып қалған мейірімді құшағын.
Бақ қаланың адамдарын қайырлы,
Ыстық-ыстық пейіліммен құшамын!
Шолпан ЖІБЕКӘЛИҚЫЗЫ,
ақын, Қазақстан Журналистер одағының мүшесі.
