Жыл басы — көктем айы басталғанда,
Көк тас еріп, жер беті мастанғанда.
Мен туыппын наурыздың 23-інде,
Ырыс толып жатқанда дастарханға.
Өмір атты ашқанда есігімді,
Тербеткенде жан анам бесігімді.
Тау көтерген Толағай қояйық деп,
Ақылдасып жатыпты есімімді.
Ел басқарған апамыз ардақты еді,
Қуанышқа арнайы арнап кепті.
«Бұл балаңның есімін мен қояйын,
Ұшқыш болар ма екенсің — Талғат»,- депті.
Отырғандар бәрі де мақұлдапты,
«Лайықты бұл балаң атын тапты».
Қариялар беріпті ақ батаны:
«Араласын жазира жарқын бақты».
Батыр болмай, ақын боп бүгінде мен,
Қанат байлап ұшамын жырымменен.
Жүрегімде тулаған құлагер-жыр,
Аттап кетіп барады сүрінгіден.
ӨМІР КЕЗЕҢІ
Көктем — менің бала кезім,
Таңмен алғаш танысқан.
Ақыл-ойға шала кезім
Желмен құстай жарысқан.
Жазым — менің жігіт кезім,
Жалын кеуде мұздар ма?
Тұнық кезім, үміт кезім,
Сөз салатын қыздарға.
Күзім — менің үйленген кез,
Үйдің қамын ойлайтын.
Бір әйелге үйренген кез,
Уақыт жоқ тойлайтын.
Ал қысым ше, қатулы екен,
Не десе де көнеміз.
Ақ бас шалың ашулы екен,
Уақытында көреміз.
Талғат ТІЛЕУЛЕСОВ,
ақын,
Қазақстан Жазушылар одағының мүшесі.
