Қыз-көктем, қымсынбашы, келші бері,
Сен бе едің далам жіпсіп тершіп еді.
Өзіңмен бір келіпті-ау құстар ән сап,
Әлемнің еркін өскен елшілері.
Қыз-көктем, келші бері, қымсынбашы,
Өзіңсің жүректегі жыр тұнбасы.
Бар әлем сен деп сайрап жатқан жоқ па,
Сенбесең мына өмірден тың тыңдашы.
Қыз-көктем, келші бері, жақындашы,
Тұрғандай бір өзіңде ақыл басы.
Өлеңмен өрнектейін өн бойыңды,
Бүгінде жыр-думан ғой ақын қасы.
Қыз-көктем, келді-ау күннің арайында,
Қуанып келбетіне қараймын да.
Қауышып қыз көктеммен той тойлайық,
Жасанған дарқан дала – сарайында.
Жұмабай ЖАҚЫП,
ақын
