Ақ бұлттардан аумайды кимешегі,
Басына кейген кезде үйлеседі.
Жанына шақырып алып айтты әжем:
«Енемнен маған қалған сый», – кешегі.
Көзі ғой қалған бізге жақсылардың,
Өмірдің татқан олар ащы дәмін.
Киелі кимешекті келініне,
Салты ғой әжелердің тапсыратын.
Кім келіп, бұл өмірден кім кетпеген,
Қай жерге қайырлайды жүрдек кемем?!
Қазыналы қарттарға басымды ием,
Аманатты ешқашан кірлетпеген.
Қатал ғой бұл өмірдің сын елегі,
Шуағын төге тұрып, түнереді.
Өмірден өтіп кетті, бір өкініш,
Болмаса Анам киіп жүрер еді.
Ақ әжем, соны ойлап күй кешемін,
Мен үнсіз әруағыңмен тілдесемін.
Кейінгі келіндерге аманат боп,
Төрімде ілулі тұр кимешегің.
Оңталап БАЗАРАЛЫ.
